SVG wordt niet door uw browser ondersteundPersoonsvolgende Zorg

De zoektocht naar zorg van Samira (37 jaar)

Samira (37 jaar) is een moeder van twee kinderen, een zoon van 14 en een dochter van 11 maanden. Oorspronkelijk komt ze van de Kaapverdische eilanden. Ze is nu ongeveer 20 jaar in Nederland. Een deel van de familie verblijft in Nederland. Haar moeder woont in Kaapverdië.

Het begin van de zoektocht

Samira woonde in Gorinchem. Ze heeft een eigen appartement en woont daar samen met haar zoon. Samira heeft goed contact met haar broer en schoonzus, deze wonen in Dordrecht. De vader van haar zoon is niet meer in beeld. Vier jaar geleden komt Samira in aanraking met harddrugs, daarvoor blowde ze weleens.

Ze merkt zelf dat het niet goed met haar gaat. Om het drugsgebruik gebruik te betalen pleegt ze enkele malen een winkeldiefstal. Wanneer ze ontdekt dat zij zwanger is weet ze zelf dat ze moet afkicken. Op internet zoekt Samira naar hulp, typt ‘afkicken drugs’ in en als eerste hit komt Bouman GGZ naar voren. Ze neemt contact met Bouman op en krijgt een intake. Ondertussen heeft zij haar zoon te logeren gebracht bij een bevriend echtpaar.

De intake

De intake stelt haar ambulante behandeling voor. Samira weigert dat en wil vrijwillig opgenomen worden op de gesloten afdeling. Op die manier is zij verzekert dat ze niet in de verleiding kan komen toch te gaan gebruiken. De bejegening door medewerkers van Bouman ervaart ze als intimiderend. Begeleiders zeggen regelmatig hoe onverstandig ze is geweest om drugs te gebruiken en zwanger te worden. Het kind zou allerlei ziekten en gebreken hebben naar aanleiding van het gebruik. Samira wordt bang en angstig. Ze heeft een maatschappelijk werker toegewezen gekregen en maakt een afspraak met deze man. Samira denkt dat de kinderbescherming niet ingelicht zou worden, met het argument dat ze zelf actie heeft ondernomen om af te kicken. Echter ook de kinderbescherming komt langs en dreigt haar kind na de bevalling af te nemen. Na 3,5 maand volgt ontslag, ze gaat terug naar huis en bereid zich voor op de bevalling. Ze durft niet veel naar buiten te gaan na 3,5 maand afgesloten te zijn geweest van de buitenwereld. Ze richt de kinderkamer in en bereid zich voor op de bevalling.

Ze bevalt in het ziekenhuis van een dochter. De kinderbescherming is direct in de kraamkamer aanwezig en vertelt haar dat ze niet naar huis mag. Ze wordt gedwongen naar een moeder-kind huis in de regio Rotterdam te gaan. Ze wil niet naar Rotterdam. Ze verblijft drie dagen in het ziekenhuis zonder dat daar een medische reden voor is. Ze bedenkt vluchtplannen maar realiseert zich dat dat alleen maar tegen haar werkt. In die korte tijd is er een psycholoog langs geweest die haar IQ test. De uitslag is een IQ van 55. Ze wordt gedwongen een handtekening te zetten onder haar indicatie aanvraag. Er wordt een OTS uitgesproken voor haar dochter en ook haar zoon. Verdrietig en verwart komt ze aan in de organisatie.

Samira nu

Het gaat inmiddels goed met haar. Ze ervaart steun van de begeleiding maar het heeft even geduurd voordat ze hen vertrouwde. De OTS van haar dochter wordt vermoedelijk in april opgeheven echter niet voor haar zoon. Dat laatste leidt tot onbegrip. De maatschappelijk werker heeft ze niet meer gezien. Ze is tot rust gekomen en wil haar leven weer oppakken. Op termijn wil ze weer een eigen huis en werk.

Om de privacy van de deelnemer aan dit gesprek te beschermen, is in dit verslag gefingeerde naam gebruikt.

Ingrid Lips en Corine Boer, 10-02-2017


Geplaatst op: 21 maart 2017
Laatst gewijzigd op: 15 mei 2017